Dietetyka z perspektywy pacjenta, nie tylko zasad.

Gdy przekraczasz próg, nie witasz się z szeregiem zakazów. Siadamy przy stole, a ja sięgam po notes i długopis. To najważniejsze narzędzia w mojej pracy. Pytam o to, co jadłeś wczoraj, jak smakowało Ci śniadanie, czy trudno było zasnąć. Nie oceniam – zbieram kontekst. Pacjent, który „próbował już wszystkiego”, często przychodzi z frustracją i gotowymi rozwiązaniami, które zawiodły. Zamiast kolejnej diety cud, proponuję rozmowę o mechanizmach.

Pamiętam historię pacjentki z Hashimoto. Przyszła z gotowym jadłospisem „na tarczycę” z internetu, wycieńczona liczeniem kalorii. Nasza praca zaczęła się nie od diety, ale od zrozumienia, że zmęczenie było większe niż głód. Zamiast skupiać się na wadze, pracowaliśmy nad energią i snem. Edukacja polegała na tłumaczeniu, dlaczego insulinoodporność to nie wyrok, a regulacja cukru jest procesem, który wymaga cierpliwości. To jest sedno: być przewodnikiem, a nie sędzią.